Mijn werk is te verdelen in drie pijlers; eigen voorstellingen, freelance regie assistentie bij het RO theater en het regisseren van talentvolle acteurs/ liedperformers zoals Shertise Solano en Rita Zipora.

Eigen voorstellingen
Modern repertoire, fysiek spel en de theaterclown zijn belangrijke aspecten van mijn werk.
Ik houd van het repertoire van onder andere Lars Norén, Botho Strauss en Thomas Bernhard, werk samen met hedendaagse schrijvers zoals Marcel Lenssen, Rik van den Bos en Miriam Boolsen en maak voorstellingen vanuit improvisatie. In mijn stukken staat de mens op micro niveau centraal. Hij wordt onder het vergrootglas gelegd zodat de absurditeit van het bestaan en het mens-zijn in al zijn glorie getoond wordt. Alle onhandigheden, angsten en neuroses worden uitvergroot, overlevingsstrategieën en omgangsvormen worden blootgelegd.

We praten om zaken op te lossen, te verduidelijken en te verbergen. Taal is een belangrijk onderdeel in mijn werk omdat ik geloof dat taal een van de grootste overlevingsmechanismes is die we hebben en een zeer dominant aspect is binnen ons bestaan. Vaak verhullen we met gepraat wat we echt willen zeggen of praten we om niet te hoeven voelen of luisteren.

• ‘Taal is het voertuig van wat ons beweegt, zowel subjectief als collectief.
• Taal is expressiemiddel en machtsmiddel, magisch instrument en dwangbuis
• Taal is een labyrint, waarin zowel de enkeling als de samenleving verdwaalt, of ronddoolt.
• Taal leidt in toenemende mate tot het tegendeel van hetgeen de taalgebruiker tracht te bereiken: communicatie, expressie.
• Taal leidt tot absurditeit, hypochondrie, illusie, mystificatie, leugen, bedrog, ambivalentie, cliché.’

(Hans Charmant, inleiding ‘Toneel 1’ van Botho Strauss)

In deze tijd doet zich iets wonderlijks voor in onze westerse samenleving; door het overlijden van God zijn we gedwongen voor onze eigen God te spelen en dat brengt nogal wat bovennatuurlijke druk met zich mee. We zijn immers geen God, komen zelfs niet in de buurt van het goddelijke. Er is dus niemand meer om bij te schuilen, verantwoording op af te schuiven of de schuld te geven.
De personages in mijn stukken zijn geen Goden, geen helden zelfs geen anti helden, dat zou nog een soort van romantiek met zich mee kunnen brengen maar nee. Ze zijn op het eerste gezicht ‘gewoon’. Je zou ze op straat zo voorbij lopen omdat ze niet opvallen. In mijn stukken vallen ze wel op, hun tragikomische en absurde kant wordt uitgelicht en ze komen voor nieuwe problemen te staan. Namelijk, is er nog iemand die mij kan redden, wie neemt de verantwoordelijkheden op zich voor de situatie waar we in zitten en het probleem van de ongekende mogelijkheden. Alles kan, je eigen geluk is het hoogste goed en als je dat niet te pakken krijgt ligt dat echt aan je zelf. Je hebt het leven helemaal in eigen hand.
Er is geen druk van buiten af, we leven niet in een oorlogssituatie, het is helemaal aan jou.

Doordat alles mogelijk lijkt gaat men op zoek naar beperkingen om daar vervolgens weer tegen te vechten.

Door de onbeperkte vrijheid krijgen we ook te maken met het steeds groter wordende onbekende, en met name met de angst voor het onbekende.
Shakespeare heeft dat ijzersterk verwoord in zijn Hamlet:
Wie zou die lasten dragen,
Steunen en zwoegen onder 't levensjuk,
Als niet de angst voor iets na onze dood
Dat onontdekte land, uit welks gebied
Geen reiziger ooit keert, de wil verwarde
En ons liever het huidige kwaad doet dulden
Dan vluchten in een kwaad, ons onbekend?

We blijven liever bij hetgeen we kennen, hoe ellendig dat ook is dan dat we kiezen voor iets waar we geen weet van hebben. We zijn niet gemaakt voor immense vrijheid.

Huidhonger
De personages in mijn stukken hebben bijna altijd een gebrek aan aanraking en moeite met intimiteit en ze lijden daaronder. Hun hunkering kan soms bizarre vormen aannemen, zoals de moeder in ‘De nacht, de Moeder van de Dag’ die over en langs de tafel schuurt. Haar lichaam kan zich bij vlagen niet langer laten beteugelen door de ratio en breekt even los, we krijgen een andere wereld te zien. Één van verborgen verlangens en dromen.
De vader in ‘De nacht, de Moeder van de dag’ is even in zijn element als hij het nummer ‘How insensitive’ van Sinatra opzet. Alle gezinsleden kunnen zich even laten gaan op ‘You make me feel so young’ om vervolgens weer door te gaan.
De fysieke ‘ontlading’ gaat vaak gepaard met muziek. Muziek roept even een halt toe aan de normale gang van zaken en laat een ander licht op de personages schijnen, ze vinden elkaar tijdelijk in de muziek en hun fysieke ontsnapping. Er is heel even geen strijd, geen angst, geen façade.

Levenslust
Een van de hoofdthema’s binnen mijn werk is de enorme levenslust van de personages.
Hoe slecht het ook gaat, men zal blijven vechten, men gaat door. De personages in mijn regies werken vaak volgens het principe van de clown. Een clown kan gigantisch op zijn bek gaan, tegen muren oplopen, en uitgelachen worden maar hij gaat niet bij de pakken neer zitten, sterker nog hij komt twee keer zo hard, grappig, ontroerend en sterk terug. Het is zoals een bal die onder water wordt gehouden, hoe dieper je hem onder water houdt hoe verder hij omhoog springt.

Ik houd niet van cynisme, het is een theatraal oninteressante en te makkelijke manier van zelfbescherming. Het gaat mij juist om het gevecht en het gebrek aan een uitweg. Ik zoek naar de eerlijkheid binnen de personages en naar hun strijd voor en tegen het leven. Wat er ook gebeurt ze blijven doorvechten met en tegen elkaar omdat ze het leven blijkbaar toch de moeite waard vinden of in elk geval de dood te eng en onbekend is.

Theater is voor mij het enige medium om op zo’n manier het leven onder de loep te nemen.